به خاک سجده می افتم  به محرابم اگر هر شب

                               سحر گاهی ست می آید نسیمی تا اذان من تو باشی

                                                                                                       ...

                          

                            شبیه تو...

شبیه تو چقدر راحت می شه در متن رویا بود

شبیه برکه ای کوچیک ولی قدر یه دریا بود

     

 داد نمی زنم شما کر نیستی    

برام عزیز بودی و .

                     .

                     .

                     .

                     .

                     .

                     .

                     .

                     .

                      .

                      .

                      دیگر

                         نیستی...

                                                                                  

سلام
تابستان می رود اما پاییزبرای من همیشه حرفی دارد
عاشقانه ترین فصل من...
عاشقانه ترین ها را در این فصل پیدا کردم
چه روزایی رو که با پاییز گشتم و چه روز هایی که خواهند آمد...؟؟؟

خیلی دوست داشتم اول مهر این وبلاگو به روز کنم اما نشد
این تابستونی که گذشت برام هیچ شعری نداشت نه ترانه ای نه غزلی
فقط این اواخر به پیشنهاد یکی از دوستانم برای تئاتری که کارگردانش بود یه ترانه نوشتم...

به دستای تو محتاجم در این کابوس پیوسته
نگاهم کن بگیر از من منو ازاین تن ِخسته

از این آوار ِتنهایی منم زخمی و دلگیرم
صدامو بشنو هم فریاد دارم از غصه می میرم

بذار آروم بگیره این دلی که خون و آتیشه
بذار باور کنم چشمای تو هم بغض من میشه
شب ِتاریک ِ دردای منو هیشکی نمی دونه
کسی همدرد ِتنهایی ِمن با من نمی مونه

به دستای تو محتاجم در این کابوس پیوسته
نگاهم کن بگیر از من منو ازاین تن ِخسته

......
پاییز رنگ و بوی خاصی داره
حسی شبیه عاشق شدن تمام دنیای منو می گیره
پاییز بهاریست که عاشق شده است

همین...

آروم رو کاناپه خوابش برده...

حالش امروز زیاد خوب نبود ؛ فکر کنم داره سرما می خوره...

  نمیدونم چه حسی دارم که اگه حال اون خوب نباشه منو هم مریض می کنه .  

کلافه میشم ؛ می رم بالا سرش نگاهش میکنم...

یاد تمام روزایی می افتم که خودمو نمیشناختم ؛ از هر طرف که می رفتم به بن بست می رسیدم . وقتی که دیگه از همه دنیا می بریدم ؛ فقط نفس اون بود که باز به من نفس می داد . زمین می خوردم ، دستامو می گرفت و بلندم می کرد و من دوباره متولد می شدم...

دلم نمیاد بیدارش کنم ، براش دعا می کنم ...

حال مادرم امروز زیاد خوب نبود...

 

به تمام مادرانه ها...                                                                                                   

       

             توی کوچه های غربت           کسی دنبالم می گرده

 

                       کسی هم بغض من انگار       بی کسی مو گریه کرده

 

 

                        کیه تا صداش می پیچه          منو یاد من میاره

 

                منو از خودم می گیره                تا تولدی دوباره

 

 

              خستم از کو چه ی بن بست          که تو باورم کشیدم

 

              بین کابوس و حقیقت                      به نهایتم رسیدم

 

 

               توی غربتی که حتی               یه قبای پاره تن نیست

 

              غرق موج خشم و طوفان        کسی نا خدای من نیست

 

 

               سایه ی مرگی تو شاید             که صدای نفسم نیست

 

              نفسم بریده اما                    دم عشقی داد رسم نیست

 

 

            پشت هاله ای پر از نور      کسی سایش رو سرم بود

 

            نفس دوباره ی من                   از صدای مادرم بود

 

 

                                       فعلا...

 

 

 

 

 

سلام...

این روزا خیلی غریبم حتی با خودم ، نمی فهمم چرا هستم ، برای چی نفس می کشم...

کاش همه ی آدما اینو باور می کردن که ما برای موندن متولد نشدیم،ما همه رهگذریم، یکیمون مالک دنیا ، یکیمون شبگردی بی پناه چه تفاوت می کند؟

حوصله ی خیلی کارارو ندارم ،دنبال دوستای قدیمی ام آخه یه جورایی بوی خودمو میدن ولی نیستن ، پیداشون نمیشه کرد.این غزل و به یاد برادر ، رفیق و معلم همیشگی ام، افشین صداقت، می نویسم و به تمام عزیزانی که رفتن و با خاطراتشون تنهام گذاشتن تقدیم میکنم...

 

 

در سینه مانده این غم        همدردو یار من نیست

 

هر لحظه می گریزم         این روزگار ِ من نیست

 

 

اسبی چموش و مستم               دنبال ِ باد ولگرد

 

گویا عنان ندارم               گویا سوار ِ من نیست

 

 

در کوچه های خاکی             شبگردی بی پناهم

 

این خانه ها غریبن           یا شهر دیار ِ من نیست؟

 

 

میمیرم از سکوت و                گم میشم از هیاهو

 

بر قبر من نوشتن              اینجا مزار ِ من نیست

 

 

در را به روی باران             آهسته می گشایم

 

 بر غربتم می بارد          آه...                        

 

                                        این بهار  من نیست

 

                        

فعلا ...   

به عید نزدیک می شویم اما

        با کوله باری از حوادث ، جنگ ها ،دلواپسی ها...

    ترانه ی امام رضا، ترانه ای برای پناه بردن از تمام 

             دلواپسی هابه آستان همه  مقدسات...

                       

                   

امام رضا

 

به دستای تو محتاجم       در این شب های بی مهتاب

به آن حریم شب زنده         برای این دل بی تاب

چقدر شب ها رُ باز خفتن        میون ظلمتی خاموش

حریرِ سردِ این بستر         برای گریه هام سر پوش

چقدر دل ها پر از حاجت         هنوزم گریه ها جاریست

هنوزم رو به آستانت           نگاه انتظار باقیست

مرا یا ضامن آهو         از این ظلمت صدایم کن

ز بوی تربت پاکِت         یه شب مستی سزایم کن

من از بیراهه ی تردید        به سوی تو پناه آرم

تو آن نوری چراغم کن          که رو سوی  تو راه آرم

 

 

سلااااااااام

حال همگی خوبه؟ اینم سهم این پست ... یه تیکه از غزلی نا تموم :

خیلی وقته واسه موندن رگامون خون نداره

دیگه این سینه واسه نفس زدن جون نداره

تو کدوم حادثه لیلی شبی قربونی شده

     که طلوع این قبیله صبح مجنون نداره....

 یه بیت هم از مهدی استخر دوست بسیار هنرمندم

می نویسم که تو پست های بعدیم با کارها یش

بیشتر آشنا می شویم....

 

اگر می خواستی بی شبهه عمر نوح می کردی

تو عزرائیل را با خنده قبض روح می کردی

 

فعلا....